19 września 2015

Zawsze i wszystko, dla większego dobra

http://aleeexsmile.blogspot.com/2015/09/zawsze-i-wszystko-dla-wiekszego-dobra.htmlAlbus Dumbledore. Synonim dobra i mądrości. Niezwykle uzdolniony, wyrozumiały, cieszy się naszym ogromnym zaufaniem. Jeden z największych czarodziejów wszech czasów.  

Severus Snape. Nieuczciwy, podstępny,  znęcający się nad uczniami. Kłamca, dwulicowy tchórz i zdrajca. 

W ostatnim tomie „Harry’ego Pottera”  nasze spojrzenie na te postacie zmienia się o 180°. Dopiero wtedy zaczynamy je poznawać. 

Wtedy właśnie wszystko wywraca się do góry nogami. Snape tak naprawdę przez cały ten czas stał po naszej stronie? A tak bezgranicznie dobry Dumbledore maczał palce w Czarnej Magii? Okazuje się, że przez sześć poprzednich tomów wcale nie poznaliśmy wyżej wymienionych postaci. To co o nich wiedzieliśmy, było tylko małym ułamkiem prawdy, którą przed nami skrywali. Przez sześć lat inni bohaterzy sagi J.K.  Rowling widzieli tylko ich maski. 

Jakiś czas temu powstał wpis dotyczący śmierci poszczególnych bohaterów  w cyklu, zwróciliście uwagę na nieobecność Snape’a. A postać dyrektora była potraktowana po macoszemu.  Względem tych dwóch bohaterów mam bardzo mieszane uczucia i wiele wątpliwości. Od kilku miesięcy przymierzam się do tego, aby się nimi z Wami podzielić i zapytać o Waszą opinię. 

Będzie to lista moich zarzutów i zażaleń wobec dwóch postaci, ale chciałabym zaznaczyć, że bazuję wyłącznie na książkach, bo tylko tutaj naprawdę możemy dowiedzieć się czegoś o wyżej wspomnianych bohaterach. W żaden sposób nie chciałabym krytykować sposobu przedstawienia postaci, a raczej przeanalizować ich osobowości i opisać moją ocenę ich zachowań. Jest to zagłębienie w świat wykreowany przez Panią Rowling, z perspektywy fana, który uwielbia rozkładać magiczny świat na czynniki pierwsze i analizować całą fabułę pod różnymi kątami. 

Dla większego dobra


Albus Dumbledore początkowo był dla mnie wyobrażeniem chodzącej mądrości. Jest bohaterem niezwykle mądrym, inteligentnym, niebywale uzdolnionym.  Ale jednocześnie jego intencje nie są do końca czyste.  Przez cały czas trwania sagi był chodzącą mądrością, symbolem dobra, zrozumienia. To przykład idealnego nauczyciela: surowy, ale wyrozumiały, pełny zrozumienia. Osoba, której bezgranicznie ufaliśmy, osoba, która na zaufanie to zdecydowanie sobie zapracowała. I w pewnym monecie, w moim odczuciu zaufanie to całkowicie zrujnowała. Nie był osobą bezwarunkowo dobrą i  tego właśnie swoich czytelników nauczyła J.K. Rowling. Nic, ani nikt, nie jest czarno-białe. Nikt nie jest całkowicie dobry, czy całkowicie zły. To od nas zależy, jaką drogą pójdziemy.

Harry Potter - Albus Dumbledore - Dobry czy zły? Analiza osobowości postaci. Dla większego dobraWe wszystkich tomach Albus Dumbledore kreowany jest na autorytet, wyjaśnia Harry’emu, a więc także i nam, zawiłości świata czarodziejów i pozwala nam odkrywać tajemnie Voldemorta. Z drugiej jednak strony, jak sam przyznał popełnił błąd. Błąd starego człowieka. Moim zdaniem nie polega on jednak tylko na tym, że chciał Harry’ego ochronić i pozwolić nacieszyć się młodością, nie mówiąc mu całej prawdy. Pewnego rodzaju żal mam do niego o brak tej ochrony. Oczywiście, gdyby dyrektor postąpił tak, jakbym sobie tego życzyła, Harry nie odnalazłby Kamienia Filozoficznego, ani nie wziął udziału w Turnieju Trójmagicznym  i nie mielibyśmy o czym czytać, ale  zachowanie, na które chcę zwrócić uwagę, jest dla mnie zastanawiające. Już w pierwszym tomie Harry naraża swoje życie, ale także życie przyjaciół, aby ratować Kamień Filozoficzny przed Tym, Którego Imienia Nie Wolno Wymawiać.  Dumbledore zdawał sobie sprawę, że Quirell spiskuje, kazał mieć na niego oko Snape’owi. Jest także świadomy tego, że Harry wie o tym, co jest ukryte na trzecim piętrze. Niejako sam zapoznał go z działaniem lustra Ain Eingarp, wysłał mu pelerynę niewidkę i to niejednokrotnie.  Dyrektor wiedział  również, że Harry nocami włóczy się po zamku i wciska nos w nieswoje sprawy. Zamiast go powstrzymać, pomagał mu rozwiązać tę zagadkę. Niejako z moimi spostrzeżeniami zgadza się sam Harry, który pod koniec pierwszego tomu wypowiada takie słowa:  

„..Myślę, że chciał mi dać szansę. [...] Wiedział, co zamierzamy zrobić i zamiast nas powstrzymać, pomagał nam, żebyśmy potrafili tego dokonać. Uczył nas. To nie był przypadek, że pozwolił mi odkryć jak działa to lustro. Jakby uważał, że mam prawo zmierzyć się z Voldemortem, jeśli tylko zdołam...”
Harry Potter i Kamień Filozoficzny, strona 311 

Pamiętajmy jednak, że Harry miał wtedy tylko 11 lat.  Kamień Filozoficzny miał być bardzo dobrze strzeżony, aby nie mógł wykraść go najgroźniejszy czarnoksiężnik, ale z owymi zabezpieczeniami poradziła sobie trójka jedenastolatków.  Był za młody, aby dowiedzieć się dlaczego Voldemort próbował go zabić, gdy był niemowlęciem, ale walka z nim twarzą w twarz(e) nie była problemem. 

Delikatną ignorancją w kwestii bezpieczeństwa Harry’ego Dumbledore wykazał się także w czwartej części. Turniej Trójmagiczny, który był tak niebezpieczny... Wiemy, że do Czarnego Pana wyruszył sługa, a wokół dzieją się dziwne rzeczy. Zamordowano mugola, który opiekował się domem ojca Voldemorta, którego ten wcześniej zamordował. Zniknęła pracownica Ministerstwa Magii, zaginęła w Albanii. Dyrektor zdawał sobie z tego sprawę, ale pozwolił czternastolatkowi wziąć udział w  turnieju, w którym ludzie tracili życie. Jego nazwisko pojawiło się w Czarze Ognia w wyniku spisku i wiemy już, że ktoś czyha na jego życie. Ale jakie to ma znaczenie?  Są zasady, których trzeba przestrzegać i koniec. Harry miał sprostać zadaniom, z którymi nie mógłby sobie poradzić, z uwagi na brak wystarczającej wiedzy, do tego konkurował ze starszymi i lepiej wykształconymi czarodziejami. Przez cały czas trwania Turnieju Dumbledore był honorowy i uczciwy. W przeciwieństwie do dyrektorów pozostałych szkół, którzy przekazywali swoim podopiecznym wszystkie wiadomości, jakie udało mu się zdobyć. Gdyby nie pomoc Śmierciożercy, który chciał Pottera uśmiercić, ale we właściwym dla niego momencie, Harry nie wyszedłby z Turnieju cało. 

Jednakże podczas Turnieju znów zginał jego uczestnik, zamordował go sługa Sami-Wiecie-Kogo, a on sam odzyskał swą moc. Jedynym świadectwem potwierdzającym to zdarzenie, było słowo Harry’ego.  Dumbledore zaufał chłopcu i przedstawił jego wersję wydarzeń światu czarodziejów. Ten jednak z Ministerstwem Magii na czele zaczął dyskredytować obu czarodziejów. Harry przedstawiany był  jako obłąkany. Nikt mu nie wierzył, wszyscy wytykali go palcami, odsunęli się od niego koledzy, wrogi okazał się nawet jeden uczeń ze wspólnego dormitorium.  Przez to, że rodzice przyjaciela Pottera stanęli po jego stronie, jeden z ich synów zerwał kontakt z rodziną. Odwrócił się od niego także sam Dumbledore, który tłumaczył to później, jako chęć ochrony. Dyrektor nie chciał go wysłuchać, nie chciał się do niego zbliżać, ani nawet na niego patrzeć. Harry czuł, że stracił zaufanie jednej z najważniejszej dla niego osób. Zostawił go, gdy on sam nie wiedział kim jest, i co się z nim dzieje. Tym samym  Dumbledore umacniał  go w przekonaniu, że coś jest z nim nie tak.  

Gdyby rozmawiał z Harrym, dużo szybciej dowiedziałby się, jakie sny podsuwa mu Voldemort  i jakie wobec niego ma plany. Gdyby  z nim rozmawiał, gdyby go wysłuchał, byłby w stanie zrobić więcej niż nakazać Severusowi nauczać go oklumencji. Swoją drogą, od początku było wiadomo, że nie zakończy się to spektakularnym sukcesem.  Dumbledore nie powiedział Harry’emu prawdy o jego relacji z Tomem Riddlem, aby go chronić. Ale te same pobudki zniknęły gdzieś, gdy odsunął się od niego na cały rok:

„Za bardzo mi na tobie zależało. Bardziej mi zależało na twoim szczęściu niż na tym, byś poznał prawdę, bardziej na twoim spokoju niż na moim planie, bardziej na twoim życiu niż na życiu innych osób, które mogły je stracić, gdyby cały plan zawiódł.” [W imię większego dobra? :)]
Harry Potter i Zakon Feniksa, strona 915

Z tej troski przysporzył mu jeszcze więcej bólu, cierpienia i niepewności. 

Można odnieść wrażenie, że Harry był dyrektorowi potrzebny tylko do tego, aby „załatwić” sprawę z Voldemortem. Nigdy nie powiedział mu, że wychowali się w tej samej miejscowości, że oboje stracili najbliższą rodzinę w Dolinie Godryka.  Nie powiedział mu o swojej rodzinie, nie zdradził całości swojego planu odnośnie horkruksów. Zostawił Harry’emu zadanie niemalże nie do wykonania, nie ujawniając całej swojej wiedzy.  Nie powiedział mu o Insygniach Śmierci, a w ten sposób mógłby go przed nimi ostrzec i uświadomić, że Czarny Pan będzie szukał Czarnej Różdżki. Wymagał od niego tak wiele, ale w pełni mu nie zaufał, bo bał się, że powtórzy jego błędy. I był tego bliski. W końcu nie powiedział nic o swojej przeszłości. Jak trafnie zauważył Harry: młody Dumbledore fascynował się czarną magią. Był bardzo młody... Tak, był w tym samym wieku co Harry, który poświęcał swoje życie, aby ocalić świat czarodziejów i wykonać misję, jaką powierzył mu dyrektor.  

Harry Potter Insygnia Śmierci Dlaczego  Albus Dumbledore

W ten sposób musimy dojść do kwestii, która dla mnie jest największą skazą w charakterze tej postaci. Hodowanie Harry’ego jako prosiaka na rzeź było... odrobinę nie w porządku w stosunku do chłopca, ale przecież dyrektor spodziewał się, że wszystko skończy się dobrze.  Ale nie był tego pewny i nie powiedział o tym Harry’emu. Wszystko misternie zaplanował i przez cały ten czas dbał, aby nie dowiedział się, że i tak musi zginąć.  Wymagał od niego tak wiele, a nigdy nie był z nim do końca szczery. Miał posłusznie wykonywać polecenia, niszczyć kolejne horkruksy, które nie tylko Voldemorta, ale i jego samego trzymały przy życiu. 

Jednakże, moim zdaniem, najbardziej nie w porządku Dumbledore był w stosunku do Severusa Snape’a.  Zacznijmy od podsłuchanej przepowiedni. Chwilę po doniesieniu Sami-Wiecie-Komu, Severus błagał go o litość i pomoc dla Lily i jej rodziny.  Swoją drogą, czy dyrektor nie mógł się bardziej postarać? Wiedział, że Ten, Którego Imienia Nie Wolno Wymawiać chce zabić Potterów, wiedział także, że wśród przyjaciół rodziny znajduje się zdrajca, który donosi Czarnemu Panu. Dlaczego nie wdrożył większych środków bezpieczeństwa, nie ukrył ich, dlaczego sam nie został strażnikiem tajemnicy? Wracając jednak do Snape’a, gdy ten zjawia się w gabinecie dyrektora po zamordowaniu Jamesa i Lily, kiedy rozpacza, Dumbledore mówi, że przeżył jej syn i  używa takiego argumentu: „Jej synek żyje. Ma jej oczy, dokładnie takie same. Na pewno pamiętasz kształt i kolor oczu Lily Evans, co?” Tak, chciał wzbudzić w nim poczucie winy, co raczej nie było już konieczne, ale było to także kartą przetargową, ciosem poniżej pasa. Jednakże, przez kolejnych 16 lat Snape naraża swoje życie, aby wypełniać polecenia dyrektora i ratuje życia chłopca, którego szczerze nie znosi. 

Mimo wielu argumentów oczerniających Snape’a muszę przyznać, że Dumbledore okrutnie go wykorzystał.  Przed śmiercią mówi mu, że cząstka Voldemorta żyje w Harrym i dopóki on żyje, będzie żyć i Czarny Pan. Poniższe słowa Snape wypowiedział  będąc w szoku, ale musimy przyznać, że są prawdziwe:

„- Więc chłopiec... musi umrzeć, tak? – zapytał całkiem spokojnie Sanpe.
- A życie musi mu odebrać sam Voldemort. Tak, Severusie, To warunek podstawowy.
Znowu zapadło milczenie, które przerwał Snape.
- A ja myślałem... przez te wszystkie lata, że robimy to dla niej. Że chronimy go dla Lily. 
[...]
- Chroniłeś go, utrzymywałeś tak długo przy życiu tylko po to, by umarł we właściwym momencie?
- Tak cię to szokuje, Severusie? A ilu ludzi umarło na twoich oczach?
- Ostatnio tylko ci, których nie byłem w stanie ocalić – odparł Sanpe, wstając. – Wykorzystałeś mnie.
- To znaczy?
- Szpiegowałem dla ciebie, kłamałem dla ciebie, narażałem życie dla ciebie, a wszystko to robiłem, by zapewnić bezpieczeństwo synowi Lily. A teraz mówisz mi, że hodowałeś go jak prosiaka na rzeź...”
Harry Potter i Insygnia Śmierci, strona 703/704

A więc chłopiec musi zginąć. Takie założenie towarzyszy Severusowi przez ostatni rok jego życia. Wie, że wszystkie podjęte działania, starania, aby ochronić syna Lily, tak naprawdę poszły na marne. Severus Snape umarł z przeświadczeniem,  że syn Lilly Evans musi zginąć. A wszystko co uczynił... Zrobił to na darmo.

Wracając jeszcze na chwilę do Insygniów Śmierci. Dumbledore zakładał, że Voldemort dowie się o istnieniu Czarnej Różdżki. Musiał zdawać sobie sprawę, że będzie jej szukał. Gdy planował swoją śmierć, gdy planował, że Severus go zabije, chciał umrzeć jako niepokonany. Gdyby wszystko poszło zgodnie z planem, różdżka utraciłaby swoją niezwykłą moc. Musiał jednak brać pod uwagę, że te fakty połączy Lord Voldemort. Oczywiście nie będzie zdawał sobie sprawy z tego, że Snape zrobił do na prośbę dyrektora, a więc nie będzie wiedział, że różdżka straciła swą moc. Jasnym jest więc, że prędzej czy później Czarny Pan będzie chciał zabić Snape’a. Czy nie oznacza to, że Dumbledore świadomie naraził go na to śmiertelne niebezpieczeństwo, a nawet poświęcił jego życie?

Zawsze i wszystko


Harry Potter Severus Snape - Dobry czy zły? Czy odkupił swoje winy? Analiza osobowości postaci.
Moja lista zarzutów względem zachowania Dumbledore’a w stosunku do Snape’a jest długa. Ale sam Severus też nie jest bez winy. Mnóstwo osób bo lekturze ostatniego tomu zaczęło wręcz uwielbiać tę postać, uważać go za bohatera.  W końcu poświęcił swoje życie, aby ratować syna swojej tragiczne zmarłej ukochanej, był Śmierciożercą, ale przeszedł na dobrą stronę... Hola, hola! 

Zacznijmy od początku, gdy Snape podgląda siostry Evans. Wkrótce potem rozmawia z Lily na temat czystości krwi i mówi, że nie ma ona znaczenia. Nie do końca wierzę w szczerość tego wyznania, ale z pewnością dla Snape’a nie ma znaczenia, że to właśnie Lily pochodzi z mugolskiej rodziny. Później wyrywa mu się jednak: „Nie potrzebuję pomocy tej małej, brudnej szlamy!” Snape był na najlepszej drodze by z Lily połączyło go coś więcej, ale  wszystko zaprzepaścił. Znali się od dzieciństwa, od tego czasu Severus był zakochany w Lily. A on sam dla niej bardzo ważną osobą. James, o którego od początku był tak zazdrosny, w jej oczach był zwyczajnym dupkiem, nawet nie zwróciłaby na niego uwagi. Od zawsze wiedział, że nie podobają się jej jego znajomości i fascynacja czarną magią. Dokonał jednak wyboru, wybrał bycie Śmierciożercą. Wszystko co później zrobił, aby chronić syna Lily, nie przyćmiewa faktu, że to on przekazał Voldemortowi przepowiednię.  

Z pewnością później zżerały go wyrzuty sumienia, próbował naprawić swój błąd i przez te wszystkie lata robił wszystko, aby chronić syna swojej ukochanej.  Jednakże i w tej kwestii nie zachowywał się całkowicie w porządku. Harry Potter był synem Lily, którą tak kochał, i Jamesa, którego tak nienawidził.  Wciąż widział w nim małą wersję swojego wroga ze szkoły, małego Jamesa. Widział w nim tylko złe cechy, nie pozwolił sobie, aby zobaczyć w nim odbicie Lily. Gdy młody Potter przybył do Hogwartu nie miał pojęcia kim jest Snape, a on nie miał pojęcia, jaki jest Harry. Nie obchodziło go to, już podczas pierwszej lekcji wyrwał go do odpowiedzi, gdy  ten grzecznie go słuchał. Zadał mu pytania, na które nie mógł znać odpowiedzi  i ośmieszył go przed całą klasą. Mistrz eliksirów wiedział czym jest poniżenie i z wielką radością sprawiał, że Harry również poznał smak tego uczucia. Traktował go niesprawiedliwe, czasami wręcz okrutnie. Nienawiść do Jamesa była tak silna, że nie potrafił spojrzeć na Harry’ego w inny sposób. To właśnie Severus sprawił, że chłopiec, który przeżył, tak go nienawidził. Snape wiele razy powtarzał, że Harry jest podobny do Jamesa. Sam jednak do tego doprowadził. Sam sprawił, że w stosunku do niego Harry bardziej przypominał swojego ojca, aniżeli Lily. To na własne życzenie Snape’a Harry wobec niego  stał się taki. Sam zakrzewił w nim swoją nienawiść, którą darzył jego ojca. 

Albus Dumbledore, Severus Snape - Jaki był naprawdę? Dobry czy zły? Harry Potter 
Podsumowując te rozważania i odsuwając na bok mój emocjonalny stosunek do tych bohaterów, muszę przyznać, że są to postacie świetnie wykreowane.  Ich losy śledzimy z rumieńcami na twarzach, a 8 lat po premierze ostatniego tomu cyklu wciąż możemy rozprawiać na temat fabuły i wielu jej zawiłości, wciąż odkrywając coś nowego.

Książki Pani Rowling przepełnione są wieloma mądrościami, ale w kontekście tego wpisu, nie możemy zapomnieć o dwóch z nich: „Nie jest ważne, kto kim się urodził, ale czym się stał!”; „To nasze wybory ukazują kim naprawdę jesteśmy, o wiele bardziej niż nasze zdolności.”

Jakie jest Wasze zdanie w tej sprawie? Severus odkupił wszystkie swoje winy? Czy Dumbledore wykorzystał Snape’a?   Jak oceniacie te postacie i ich wybory? 

Zobacz także:
HeRmiONa
Always - Severus Snape
Harry Potter - Edycja ilustrowana

11 komentarzy:

  1. Jestem pod wrażeniem tego posta! Czytałem z zapartym tchem i na pewno jeszcze do niego wrócę, bo to co tu napisałaś to majstersztyk. Ja osobiście nigdy jeszcze nie rozkminiłem tych postaci do tego stopnia, co Ty teraz, chociaż zwykle lubię rozkładać wszystko na czynniki pierwsze. w każdym razie, rzuciłaś światło na wiele spraw, pokazałaś mi szczegóły, na które wcześniej nie zwracałem uwagi i za to jestem Ci mega wdzięczny.

    Co myślę o tych postaciach? Mimo, że Albusowi można zarzucić wiele, jednak uważam go za postać pozytywną. Zagrał na ludzkich uczuciach, wykorzystał innych i naraził ich życie, ale wszystko to zrobił tylko po to, żeby znacznie więcej ludzi mogło żyć, chciał uchronić świat przed Voldemortem i moim zdaniem to się liczy najbardziej. A Snape... Sam nie wiem, nigdy go za bohatera nie uważałem. Na początku był zły, później został szpiegiem dla Dumbledora, niby chronił Harrego (chociaż był dla niego wielką szują, ale to już inna sprawa). Ale co tak naprawdę zrobił dla niego dobrego? Wysłał mu miecz i przekazał te swoje wspomnienia. Wyjaśnił Harremu wiele kluczowych spraw i chyba za to ludzie go tak uwielbiają. Ja mimo wszystko za nim nie przepadam. Kilka dobrych decyzji moim zdaniem nie przekreśla całego zła, które uczynił, chociażby względem Harrego podczas jego pobytu w szkole. Snape przekazał Harremu prawdę, ale w sumie nie tylko dla niego samego - Voldemort przed chwilą sprawił, że zaraz umrze. Być może, zrobił to tylko po to, żeby postawić się Czarnemu Panowi, chociaż w taki sposób. Przecież przekazania tych wspomnień nie było w planach Dumbledora.

    Reasumując ten swój przydługi komentarz, chcę stwierdzić, że Dumbldore już zawsze pozostanie dla mnie tym dobrym człowiekiem, autorytetem, bohaterem. Popełnił wiele błędów, ale nie przekreślają one dobra, które uczynił. Za to Snape już chyba nigdy nie zyska w moich oczach na tyle, żebym uważał go za postać naprawdę pozytywną. Pozdrawiam!
    indywidualnyobserwator.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Przydługi jest jedynie mój post. :P Szczerze wątpiłam, że ktokolwiek go przeczyta. Dlatego bardzo dziękuję za Twój komentarz i miłe słowa.

      Muszę przyznać, że dla mnie również Dumbledore pozostanie autorytetem. Mimo że "rysa", która pojawiła się na jego wizerunku, zdecydowanie zmieniła moje spojrzenie na tę postać. Snape'a nigdy nie darzyłam sympatią. Zrobił jednak o wiele więcej, ale wypisywanie tego tutaj sprawiłoby, że powstałby komentarz długości powyższego wpisu. Jednak jego zachowanie względem Harry'ego i innych uczniów było po prostu podłe. Trudno z tym polemizować.

      Pozdrawiam! :)

      Usuń
  2. Dumbledore od samego początku był wielką postacią. Pamiętam jak oglądając pierwszą część zachwycałam się tak inteligentnym nauczycielem. Miałam wtedy 7 lat i marzyłam, żeby poznać kogoś takiego. Kogoś kto pozwoli mi przeżyć przygodę, nie przeszkadzając tylko podając wskazówki. Był surowy, ale wyrozumiały, sprawiedliwy, mądry, a przy tym miał też poczucie humoru. To on wprowadził nas do świata magii ze wszystkimi szczegółami. On pokazywał co dobre, a co złe. Walczył z czarną magią, był dobrym człowiekiem. Dla Harry'ego prawie do samego końca był wielkim autorytetem. Nie pozwolił źle się o nim wypowiadać. Zawsze go bronił i zawsze stawał po jego stronie. Okazało się jednak,że Dumbledore nie był perfekcyjny. Bo tak jak napisałaś, nie ma ludzi idealnych.
    Miał swoje wady i postąpił źle. Ja też mam do niego żal. Przecież mógł lepiej chronić rodziców Harry'ego, a później jego samego. Ludzie oddawali życie za Wybrańca, a on sam miał zginąć?
    Myślę jednak, że Dumbledore zawsze pozostanie postacią wielką i dla mnie będzie tym, który najlepiej wprowadził i przedstawił świat czarodziejów.
    Jeśli chodzi o Snape'a... ja go nigdy nie polubiłam. Wiem, że zrobił wiele dobrego i okazał się bohaterem, jednak ja nie mogę się przekonać. Cały czas wiedzę w nim niesprawiedliwego nauczyciele, który przenosi swoją złość i urazę z młodości na, tak na prawdę, niewinnego chłopca, który później, moim zdaniem z oczywistych przyczyn, również zaczyna go nie znosić.
    Świetny wpis, bardzo dobrze napisany i napisałaś tu wiele rzeczy nad którymi sama się zastanawiałam. Każdą postać przejrzałaś i przeanalizowałaś dogłębnie i jestem pod ogromnym wrażeniem! Strasznie fajne! ;)
    Miłego dnia! :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Hej, bardzo dziękuję! :)

      Początek Twojego komentarza to dokładny opis mojego spojrzenia na tę postać! W mojej głowie był niemal chodzącym wzorem. Dlatego te wszystkie szokujące informacje na jego temat były dla mnie niemal jak zdrada. :P Okazał się być zupełnie inną osobą i myślę, że już nigdy w moich oczach tego nie "odrobi". Idealnie to ujęłaś - mam do niego żal.

      Natomiast Severus... Znów całkowicie się z Tobą zgadzam. :D Z pewnością poświecił się i wielokrotnie narażał swoje życie, ale będąc już "po dobrej stronie" wciąż czynił wiele złych rzeczy. Znęcał się na Harrym i tego w żaden sposób nie da się usprawiedliwić.

      Raz jeszcze dziękuję i Tobie również miłego wieczoru! :)

      Usuń
  3. Na początku muszę oczywiście napisać o poście - jest naprawdę genialny, czyta się świetnie! ☺ Natomiast jeżeli chodzi o moje zdanie na temat tych dwóch wyżej opisanych postaci, jest ono podobne do Twojego. Czytając "Insygnia śmierci" stopniowo zmieniał się mój sposób postrzegania Dumbledora. To nie był już idealny, posiadający ogromną wiedzę, wielki i wyrozumiały dyrektor Hogwartu, ale maczający w czarnej magii człowiek, który poniekąd doprowadził do śmierci swojej siostry. Najbardziej zabolał mnie stosunek Dumbledora do Harry'ego. To, że nie był z nim do końca szczery o swojej przeszłości, o planach związanych z Voldemortem, ale też przede wszystkim to, że hodował go na śmierć. Nie mogłam nigdy tego pojąć. Później, kiedy Harry zawiesił się pomiędzy życiem a śmiercią, na dworcu King's Cross, Dumbledore odsłania się całkowicie, co trochę umniejszylo moje negatywne odczucia w stosunku do niego. Natomiast jeżeli chodzi o Snape'a... nigdy go nie lubiłam, nigdy nie wierzyłam w jego przejście na dobrą stronę, do czasu, kiedy wyszło, że przez całą naukę Harry'ego w Hogwarcie chronił go i pomagał narażając swoje życie. Do tej pory, czytając Pottera tyle razy, zastanawiam się jacy na prawdę byli Ci ludzie, co podkreśla wielkość i znaczenie całej sagi. Także tyle ode mnie, pozdrawiam! ☺

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Hej, bardzo dziękuję, aż się zaczerwieniłam, ale nie przesadzajmy. :P

      Poza tym nie pozostaje mi nic innego, jak tylko zgodzić się z Tobą. Nie to, że Dumbledore w swojej młodości maczał palce w czarnej magii sprawia, że stracił w moich oczach. Ale to, że wszystko to zataił. Brak szczerości względem Harry'ego jest dla mnie nie do przeskoczenia. Właściwie dyrektor okazał się zupełnie inną osobą, niż tą, którą znaliśmy. Którą wydawało nam się, że znamy.

      Ja również nie darzyłam Snape'a sympatią. To w jaki sposób zachowywał się względem uczniów innych domów, jak traktował Harry'ego... Skoro tak bardzo kochał Lily, dlaczego wciąż upokarzał jej syna?

      Pozdrawiam! :)

      Usuń
  4. Bardzo ciekawy post, czekałam na niego długo ;)
    W jednej tylko kwestii nie do końca się z Tobą zgadzam... Mianowicie stosunek Snape'a do Harry'ego. Piszesz, że Snape'owi Harry przypominał bardziej Jamesa niż Lily, bo on sam do tego doprowadził. Jak wielokrotnie powtarzano w książkach, Harry był niezwykle podobny do ojca, tylko oczy miał po matce. W takiej sytuacji myślę, że nawet mimo największych starań Snape'owi nie mógł on bardziej przypominać Lily, zwłaszcza, że był to syn jego największego wroga. Niby mógł pozwolić sobie na ujrzenie odbicia Lily w Harrym, ale obraz Jamesa na pewno by je przyćmił. No cóż, Harry nie był winny tej sytuacji, ale mimo wszystko rozumiem, że Snape go nie znosił. Ogólnie jest mi Snape'a niesamowicie szkoda. Popełnił wiele błędów, ale jest tylko człowiekiem... Ważne, że chciał je naprawić.
    Pozdrawiam ;)

    OdpowiedzUsuń
  5. Hej :) Gdzie studiujesz?

    OdpowiedzUsuń
  6. Sama mnóstwo razy zastanawiałam się nad tymi postaciami. Myślę, że trochę zbyt surowo ceniasz dyrektora. Oczywiscie, masz rację, ale jest tylko człowiekiem i myślę, że wymagamy od niego zbyt wiele. Stracił bliskie sobie osoby już w młodości,ktora za wesoła nie była. Poświęcił się bez reszty magii,poznał osobę, ktora (wreszcie!) go rozumiała. Zauroczyl się w nim.tłumaczę tym sobie to,że tak długo pozostawał ślepy na prawdziwe oblicze swoich działań.
    A teraz mały chłopiec, ktory stracił rodzinę, musi umrzeć by można było uśmiercić najpotężniejszego czarnoksiężnika tamtych czasów. Jak my byśmy się zachowali?
    Wbrew pozorom, myślę, że stary czarodziej nie narażał go aż tak bardzo na niebezpieczeństwo jak nam się wydawało. Przepowiednia sugeruje nam,że w tym swiecie istnieją siły, które wymykają się umiejętnościom rozumienia.
    Przeznaczenie. Gdzieś ktoś coś mówił, że to ono ciągle krzyżowało ścieżki Harry'ego i Voldka. Może Dumbledore wiedział co robił, gdy pozwalał Harry emu na te niebezpieczne misje, pomagając w ostateczności.
    Dobra, czara ognia jest podejrzana, ale D. nie wiedział, ze Moody to smierciorzerca. Może to w nim pokładał nadzieję, ze pomoże chłopcu, i, dzięki Merlinowi, tak się stało!
    Piąta część. Dumbledore, nie był wszechwiedzący, bazował na swoich domysłach i intuicji. Jesli to podpowoadalo mu,ze musi ograniczyć kontakty z chlopakiem, to pewnie mial cholernie dobry powód. Dziwi mnie snape wtedy. On doskonale zdawał sobie sprawę, ze stanu Pottera. A przynajmniej powinien. Więc znów Harry nie był pozbawiony czujnego oka, i tu bardziej snape i Harry skrewili. I tutaj znow mogłabym pisać argumenty za i przeciw nim, ale na fonie niewygodnie się pisze x:
    Huh
    Szósta. Cieszę się, ze nie powiedział harry'emu,ze ten musi umrzeć. Nie jestem pewna,czy mógł. To musiało być poświęcenie nieskażone ewentualną presją, jaka wyplynelaby od Dyrektora w ewentualnej rozmowie. To poświęcenie było mozliwe,gdy osoba nie musiała umrzeć. Gdy wszystko robiła z własnej woli,kierowana miłością. I Harry temu podołał.
    Snape'a też poświęcił i tutaj muszę się z tobą zgodzić. Mogłabym to zrzucać na to,że ciążyła na nim, Albusie, ogromna presja, bo to w jego dłoniach znalazły się losy świata. Może nie miał czasu, by pomyśleć nad tym,czy Voldek się domyśli roli Snapea. Przecież ten wybieg z zabiciem Dumbela miał temu zapobiec (i ocalić biedną duszę Malfoya). Zastanawiam sie,czy Snape odnalazł by się w powojennym świece, gdzie w koncu byłby wolny...
    Ciekawe,czy potrafiłby tak żyć!

    Moment, w ktorym przekazuje wspomnienia. Jego życie było gęste od brudu,bólu i upokorzeń. Kobieta, którą kocha była świadkiem jego upokorzenia,co sprawiło, żeta chwika stała się jedną z najgorszych jego życia. Słowa, jakie wtedy wypowiedział są niemal łagodne w tym kontekście. Litowala się nad nim,broniła go! Nie był słaby i w jedyny znany sobie sposób, próbował zdobyć znów przewagę, odnaleźć utraconą kontrolę.
    Nie zaznał miłości, więc jakim cudem w jego zgorzkniałym sercu miałoby pojawić się tyle wspaniałomyślności, by odrzucił nienawiść, którą karmił poczuciem winy.
    Do tego czarny pan, który inwiligował jego myśli. Nienawiść do Harry'ego była prostsza.
    Ból, śmierć. Snape zabijał. Matki,ojców, dzieci. Nie zasługiwał na nic więcej niż nienawiść z owocu jego błędów. Sumy porażek. To powinno być jego dziecko, jego lewe przedramię nie powinno szpecic piętno niewolnictwa.
    Ramienia czerwonego od krwi.
    Wrócę znów do nauki oklumencji. Kontakt umyslowy dwóch ludzi,którzy się nienawidzą musiał być koszmarem, ale Snape jest na tyle inteligentny, by zdać sobię sprawę, jak pomylił się w związku z Potterem. Więc czemu nic w ich relacjach się nie zmieniło? Bo tego nie chciał. Czemu?
    (Nie zmieścił mi się koment w limity) xD
    Gollum

    OdpowiedzUsuń
  7. Więc czemu nic w ich relacjach się nie zmieniło? Bo tego nie chciał. Czemu?
    Bo był zaślepiony nienawiścią?
    Z powodów które wcześniej wymieniłam? Ochrona siebie przed Voldkiem, wyrzutami sumienia za zbrodnie,których nie można odpokutować?
    Ale uczył Harrego. Zmuszony przez Dyrektora, na swój sposob. Cokolwiek Snape złego by nie robił, nie chciał śmierci chłopaka. I tego nie można mu zarzucić.
    Nie jestem w stanie krzywo patrzeć na Mistrza Eliksirów, przez jego determinację, by pozbyć sie Voldemorta, siłę która sprawiła, że mimo iz tyle przeżył, nadal stał prosto i że gdy skończył siedemnaście lat, nigdy już nie ugiął przed nikim karku.
    Jestem slaba, mnie by pewnie złamało już jego dzieciństwo i młodość.
    Trzy mieć jaja ze stali, by szpiegować Voldka!
    Jedna z zalet Snape'a: ma cudnie krzywy nos.
    Ps. Zaraz dopisze zakończenie.


    Nawet nie wiesz,jakie to miłe uczucie,móc się z kimś o to posprzeczac. Porzucać argumentami. Z kimś, kto spędził tyle samo czasu co ja, nad tym myśląc. Nie mogę się doczekać, aż ktoś wyluszczy błędy w rozumowaniu,zacznie się kłócić! (Jestem pewna,że jest tu dużo głupot,bo jest późno, nie myślałam nad tym co piszę, klawiatura zasłania mi tekst. Mimo jakości tego komentarza,mam nadzieję, że komuś się zechce na to odpisać!)
    Dawno tu nie widziany, Gollum.

    Ps. Uwielbiam cię za tę notkę.
    Można całe życie spędzić nad tymi postaciami.

    Y... za dlugi koment, nie moge opublikować? .o.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Hej, miło znów Cię tutaj zobaczyć. Muszę przyznać, że absolutnie uwielbiam Cię za ten komentarz! :D

      Pisząc ten wpis miałam ochotę na żywą dyskusję, ale to niestety się udało. Zapewne niewiele osób miało ochotę, aby czytać takie „wywody”. Wracając do Twojego komentarza – nie będę przekonywać Cię, że zachowanie Dumbledora jednak było złe i nie można go aż tak wybielać, bo to kwestia już samej oceny. Ale być może masz rację – zbyt surowo go oceniam. Wydaje mi się, że wynika to z tego, w jaki sposób został przedstawiony wcześniej. Miałam względem niego duże oczekiwania, szacunek i zaufanie. Tym bardziej jego zachowanie, które odkryliśmy później, bardzo mnie zawiodło. Z pewnością uwierałoby mnie ono znacznie mniej, gdyby dopuścił się tego ktoś inny, a nie właśnie Albus, który zawsze wysłucha, zna odpowiedź na każde pytanie i skrywa w sobie tyle mądrości, a także tajemnic... Nie krytykuję jego młodości, wiele przeszedł, ale jego zachowanie względem Pottera pozostawia wiele do życzenia. On zwyczajnie go wykorzystał.

      Nie zgodzę się z Tobą jednak w kwestii przepowiedni i przeznaczenia. Dumbledore wiele razy próbował uświadomić Potterowi, że to ludzkie decyzje kierują naszym losem, a nie siła wyższa. Dyrektor dobrze o tym wie i pokazuje to choćby podczas rozmowy z Harrym, po tym jak pokonał Bazyliszka. Znów wracamy do tego w piątej części, gdy po śmierci Syriusza tłumaczy Potterowi sens przepowiedni. Uświadamia mu, że przepowiednia jest ważna tylko dlatego, że polega na niej Voldemort. Będzie podążał za wskazówkami, których udzieliła, bo uznał je za pewne i prawdziwe. Więc to nie przeznaczenie krzyżowało ich losy, a Tom Ridlle, który obsesyjnie bał się tego, że zostanie pokonany.

      Odnośnie Twojej oceny Severusa – wszystko co piszesz wydaje się rozsądne i absolutnie rozumiem Twoje stanowisko, ale nie potrafię wybaczyć mu tego, że skreślił Pottera już na samym początku i sam, znając smak bycia upokarzanym w szkole, robił chłopakowi piekło.

      Z boku może wydawać się, że moje obsesja na punkcie tej sagi jest już chorobliwa. Co w pewnym stopniu zapewne jest prawdą. :P W końcu rozkładam na czynniki pierwsze życiorysy fikcyjnych bohaterów i ekscytuję się tym, jakby byli osobami, które znam. Ale moim zdaniem to właśnie jest piękne. Blisko 8 lat po premierze ostatniego tomu wciąż mogę rozmyślać o kolejnych wątkach, postaciach i odkrywać coś nowego. I nie jestem jedyna. Dla wielu osób ta saga to po prostu coś niesamowitego.

      Pozdrawiam! :)

      Usuń